In Zilte windsels suikerwier ontluikt zich op een zomerse dag aan een doodlopend spoor een vriendschap tussen de dertienjarige Duifje, die onlangs is gediagnosticeerd met diabetes type 1, en de voormalige bootvluchteling Rayan.

‘Kun je Lottie een van deze voeren?’ Rayan priemt met zijn wijsvinger naar het bakje ‒ een dobberend boterbootje met weerloze rupsen op het grijsblauw geplooid linnen van haar bed.

Na haar scheiding kan Duifjes moeder Francie de eindjes nauwelijks aan elkaar knopen. Samen met haar dochter, axolotl, hond en valkparkiet heeft ze een anti-kraakflat in Grauwegeest betrokken. Tante Iris dealt al decennia met dezelfde stofwisselingsziekte als haar nichtje en brengt het meisje bij dat een onzichtbare ziekte van grote invloed is op hun fysieke en sociale leven. Zelfs het negeren van de ontrouw van haar echtgenoot vindt daar deels zijn oorsprong.

Als suikerwaarden dalen, verandert het landschap. Zijn afgeknakte rietsigaren granaten in het gras. Aan je eigen poort loop je voorbij ‒ gissend of die van de buren de jouwe is. Om te zien wat ik zie, zou je paddo’s moeten eten.

Duifje en Rayan vinden steun bij elkaar, de dorpsjeugd daarentegen ziet in de nieuwkomers potentiële slachtoffers. Wanneer de flat waarin Duifje met haar moeder woont met afbraak wordt bedreigd, lijkt haar wereld, en die van de andere – veelal illegale – bewoners, ineen te storten. Duifje krijgt nu niet alleen te maken met haar ontwakende lichaam en de negatieve gevolgen die hypo’s, de sterke dalingen van de suikerwaarden, op haar hebben, maar ook op een wereld die zich steeds meer lijkt te verharden.

«Inge Nicole weet in Zilte windsels suikerwier haar aangeboren poëtische stem heel natuurlijk te laten samensmelten met het hedendaagse idioom. Een belangwekkende, frisse roman.» – Guus Bauer

Inge Nicole publiceerde in 2004 en 2008 twee romans als Inge Bak, maar maakte als Inge Nicole vooral indruk met de novellen De tranen van de zeegans (in 2012 bekroond met de Rabobank Cultuurprijs Letteren) en Aardappelbloed (2014). In 2020 debuteerde zij als dichter met de bundel Maanbrief aan het getij.